Periode 3: Vakstudie

Deze periode hadden we voor het eerst vakstudie, wat ons voorbereidt op volgend jaar als we definitief in het grafische vormgeven zitten. Deze lessen gaan vooral over typografie. We moesten deze periode een bordje maken met de tekst: NAT! schilderwerken

We begonnen met het maken van letters vanuit een bestaand lettertype, je mocht de letters uitrekken, dikker/dunner maken of kleiner maken. Als je dit had gedaan moest je ze op een vel zetten. We moesten kijken naar de plaats op het vel en de spatiëring van de letters, hier zijn we uiteindelijk behoorlijk lang mee bezig geweest, omdat het nogal een precies werkje is om de spatiëring van de letters optisch goed te krijgen. Als je dit voor elkaar had moest je het woord NAT! in het vlak gaan bewegen en vergroten of verkleinen zodat je niet meer om het woord heen kon, dat het duidelijk was dat datgene waar het briefje op zat NAT! was.

Toen we hiermee klaar waren gingen we over op het woord schilderwerken, hiervoor mochten we op de computer zelf een lettertype kiezen. Je moest dit woord ook juist spatiëren enz. Vervolgens moest je dit woord in het vel met NAT! voegen. Natuurlijk moest het een sprekend en duidelijk bord worden. Na veel gepuzzel had je daar ook een uiteindelijke versie van en daarna moesten we er kleuren in gaan verwerken.

De kleuren moesten de boodschap ondersteunen en duidelijker maken. Als je de kleuren klaar had moest je je bord gaan vergroten en op de muur projecteren en omtrekken zo groot als jij het wou. Vervolgens moesten we het bord met de hand in kleuren/schilderen, om het gevoel van het verloop van de letters goed te voelen.

Ik heb geleerd hoe moeilijk het is om zo'n bord te maken, wat er uiteindelijk voor buitenstaanders heel simpel uit ziet. Je moet op alles letters, spatiëring, grootte, lettertype, witgedeelte, verhoudingen, kleuren enz.

Periode 3: Beeld & Concept

Bij dit vak moesten we in de derde periode verhalen lezen. We kregen drie verhalen en we moesten voor ons zelf elke week één verhaal lezen en daarbij beelden gaan maken, het liefst elke dag een paar beelden. Nadat ik het eerste verhaal had gelezen en daarbij beelden had gemaakt, kreeg ik al meteen als commentaar dat ik te illustratief bezig was en dat ik op mijn gevoel moest afgaan dat ik kreeg bij het verhaal. Ik moest niet het verhaal gaan uitbeelden, ik moest mijn gevoel bij het verhaal verbeelden. Dat vond ik erg moeilijk en tot aan het tweede verhaal ging dit ook echt niet goed. Ik had er echt veel moeite mee om een gevoel uit te beelden bij een verhaal. En als ik dacht een gevoel uit te beelden dan was het vaak nog te illustratief, de leraar wilde liever abstracte dingen zien dan figuratieve beelden.

Bij het derde verhaal ging het beter, het verhaal heette 'Gracchus de Jager'. Ik vond dit verhaal ook het meest bijzonder omdat er maar heel onduidelijk een gevoel in het verhaal werd beschreven, ik kon er dus helemaal mijn eigen draai en gevoel aan geven. Dat maakte het misschien wel makkelijker en leuker dan bij de voorafgaande verhalen.

Uiteindelijk moesten we één verhaal kiezen en ik heb voor het laatste verhaal van de jager gekozen. We moesten voor onszelf verder met dat waar we in die week al mee waren begonnen. Uit het verhaal kwam voor mij het volgende als meest belangrijke naar voren: de jager komt de rust verstoren en niemand weet wie of wat hij is en wat hij gaat uitvoeren. Het is dus een figuur die onverwacht komt en waarvan je niet weet wat je kan verwachten, hij verstoort de rust zonder dat ie daarvoor iets hoeft te doen, alleen zijn komst is al genoeg. Ik ben hier dus op door gegaan en heb hierbij veel schetsen, schilderijen en tekeningen gemaakt.
Na zo'n 2 weken hieraan gewerkt te hebben, kreeg ik als tip van de leraar dat ik er niet te lang mee door moest gaan, want dat ik nu ging herhalen, en dat het steeds hetzelfde bleef.
Toen ben ik samen met hem gaan praten en overleggen hoe ik nu verder moest, hij zei dat ik misschien iets anders als ondergrond voor mijn schilderingen moest gebruiken. Toen kwam hij met het idee dat ik een tweedehands boek moest kopen en daarin de rust moest gaan verstoren.

Dit heb ik gedaan, met heel veel plezier. Ik heb binnen no time het hele boek vol getekend, gekrast, gekleurd, geschilderd enz. Conclusie van het eerste boek, ik moet niet teveel willen op één dag of één moment, soms is het beter om je werk even neer te leggen en weer verder te gaan als je weer nieuwe inspiratie en motivatie hebt. Niet doorgaan omdat je denkt dat het af moet. Dan liever even een tijd er tussen nemen en er later op terug komen anders is het duidelijk aan je werk te zien dat je op dat moment eigenlijn geen zin en inspiratie meer hebt.

Na het eerste boek was ik naar mijn idee nog lang niet klaar met experimenteren en wilde ik graag doorgaan. Gelukkig vond de leraar dat alleen maar goed en na dat eerste boek heb ik dus nog twee andere boeken 'verstoord'.

Ik vond dit vak deze periode heel erg leuk en leerzaam. Ik heb er dus van geleerd om niet alles mooi en illustratief weer te geven, maar gewoon zonder resultaatgerichtheid aan het werk te gaan. Niks is fout, het hoeft niet mooi te zijn, van alles leer je wat en van het ene werk krijg je weer ideëen voor het volgende werk. Ik heb geleerd om de verhalen los te laten en op mijn gevoel na het lezen van het verhaal af te gaan. Dat vond ik erg moeilijk maar uiteindelijk vind ik van mezelf dat het aardig is gelukt, al denk ik dat het nog beter zou kunnen. Ik had sowieso het idee dat ik met deze opdracht nog heel lang door kon gaan!
Ik heb ook geleerd dat ik minder moet aarzelen, want dat ik daardoor soms kansen en keuzes laat liggen die wel zeker de moeite waard zijn om te proberen.

Ook hiervan volgen nog foto's.

Periode 3: Serieel Beeld

Periode 3 had het thema 'communicatie'. Voor Serieel Beeld moesten we op zoek gaan naar gesprekken die ons irriteerden, interesseerden, amuseerden etc. Ik kwam toen vooral met gesprekken die van één kant kwamen, eenzijdige communicatie, zoals de communicatie van een praatpaal of een conducteur . Door deze eenzijdige communicatie te bekijken kwam ik bij onze kat, thuis, deze kat 'praat'. 's Ochtends vroeg heeft hij al hele verhalen, en hij miauwt verschrikkelijk veel en hard! Het lijkt net of hij echt iets te vertellen heeft. Automatisch ga je daar als mens een beetje op in, je gaat het beest niet commanderen zoals bij een hond maar je gaat reageren op zijn gemiauw. Ik vind dit iets heel wonderlijks en eigenaardigs, omdat de kat ons niet verstaat en wij hem niet, maar het lijkt wel of het elke keer weer opnieuw wordt getest, of hij het dan misschien wel eens een keer begrijpt.

Ik ben hier dus op door gegaan, en heb hierbij een aantal typografische testjes gemaakt. Ik heb geprobeerd het woord 'miauw' zo weer te geven dat het het irritante van de kat uitstraalt.
Voor de rest heb ik geprobeerd mijn kat op te nemen, maar helaas was dit beest zo slim het aan mij te merken als ik hem probeerde op te nemen en hield hij netjes zijn mond.

Vanaf dat moment ben ik op zoek gegaan naar andere gesprekken/eenzijdige communicatie die zinloos is, die er is maar waar niemand iets mee kan. Zoals het praten van weggebruikers tegen een stoplicht dat maar niet op groen wil springen, of het praten van automobilisten tegen andere weggebruikers, terwijl je dat vanuit een auto bijna nooit zal horen. Met deze 'gesprekken' en het gesprek van de kat, ben ik aan de slag gegaan en heb ik een filmpje gemaakt van het leven van de kat op straat, hoe hij loopt en wat hij onderwerg tegenkomt, een auto die hem bijna aanrijdt en daarbij toetert, en de kat die daarop weer reageert. Verder komt de kat nog een voetganger tegen die bijna over hem struikelt, omdat de kat ook maar weigert aan de kant te gaan.
Ik vond het filmpje wel geslaagd maar het liet nog niet zien wat ik in gedachten had. Ik wilde het dramatischer en niet zo gespeeld en voorspelbaar. Dat vond de leraar ook, dus moest ik gauw verder gaan met een volgend filmpje of iets anders.
Dit is helaas niet zo goed gelukt, omdat ik zoveel kanten op kon en niet kon kiezen. Ik heb uiteindelijk nog een heel kort filmpje gemaakt van de kat in huis, er wordt met hem gecommuniceerd zonder 'praten'. Er vallen bijvoorbeeld dingen vlak voor zijn neus op de grond waardoor hij schrikt en de boodschap doorheeft dat hij daar niet moet zijn.

Ik heb het idee dat ik met dit vak nog niet klaar was, deze periode. Maar helaas zat de tijd er op, dus is het hierbij gebleven.

Foto's en filmpjes volgen nog.