Ik heb gekozen voor de tekst van het liedje Maybe Tomorrow van de Stereophonics. Voor mij ging die tekst over de twijfel van geluk, en de mogelijkheid dat het leven er morgen beter uit ziet. Aan de ene kant wordt het liedje heel positief bekeken in de zin van; morgen kan het leven mooier en beter zijn maar aan de andere kant blijven ze maar bezig met 'misschien, misschien' wat het eigenlijk weer negatief maakt, omdat er een constante twijfel heerst.
Ik heb me gericht op de negatieve kant van dit nummer, waarin de zanger eigenlijk alleen kijkt naar 1 mogelijk op geluk, die zich misschien morgen wel voordoet.
Ik ben me bezig gaan houden met het zicht wat iemand heeft op het leven. Zo heb ik met verschillende brillen gewerkt, een bril met gekleurde glazen, en bril met kokertjes ervoor waardoor de kijker verplicht was in 1 richting te kijken en beperkt was in het kijken.
Ik heb me in deze periode verder gericht op het beperkte kijken van mensen. Ze bekijken constant 1 weg en zien de andere mogelijkheden tot geluk niet, die er wel degelijk zijn.
Ik heb bij dit idee een kledingstuk proberen te ontwerpen, ik bleef wel in de sfeer van een bril, omdat voor mij je zicht aangeeft welke mogelijkheden je hebt in het leven, die zie je voor je, of juist niet. 
Uiteindelijk ben ik gekomen tot het ontwerp van een zwarte koker, met meerdere takken eraan, die zouden leiden naar andere wegen in het leven, als de kijkgaten niet dicht zouden zitten.
Vervolgens moesten we het kledingstuk passen op een persoon en in een situatie neerzetten die voor jou pastte bij je idee.
Ik heb mijn persoon met de kijker, gehult in een zwart laken, neergezet in een donkere studio. De persoon keek met zijn kijker uit op een voortzettende lege weg, waar niets of niemand langskwam. (Ik heb dit gefilmd door een wc-rolletje, wat het zicht beperkte en alle nadruk op de weg legde.) Je kijkt als het ware mee met de persoon die maar gefocust is op 1 weg, 1 bepaalde lijn in het leven. Je ziet geen andere mogelijkheden voorbij komen, puur en alleen 1 weg.
Voor de rest moest er een titel in het werk worden geplaatst, na veel experimenten, heb ik gekozen voor het woordje 'hoop', dat voor mij stond voor de eeuwige hoop op geluk.
Ik heb het woordje heel klein op het filmdoek geplakt, te midden van die weg, omdat de hoop nooit dichterbij komt, het komt nooit uit, omdat de mens constant een en dezelfde weg blijft volgen en niet om zich heen kijkt voor de meerdere mogelijkheden die er zijn.
Om het extra somber te maken heb ik gekozen voor zwart-wit beelden op de achtergrond. Voor de rest heb ik nog 1 toevoeging gedaan, ik heb aan de kijker touwtjes bevestigd die leiden naar het filmdoek, naar het midden van de weg, de touwtjes zitten daar vast en lopen dan weer terug naar de persoon die door de kijker kijkt, deze persoon heeft de touwtjes vast. Op deze manier wil ik nog duidelijker maken dat je de touwtjes in eigen handen hebt, in je leven. Je maakt die keuzes en bewandelt die wegen die je zelf wil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten