Periode 2: Serieel Beeld

De eerste les bij Serieel Beeld ontvingen wij een ansichtkaart en een willekeurig ander plaatje daarbij. Mijn ansichtkaart kwam uit Tunesië, uit Tunis, de hoofdstad. Op het andere plaatje zag je naar mijn idee een slechte weg met een soort reclame bord dat naar beneden was gekomen en mogelijk diende als dak voor een 'huis'.

Vanuit deze kaarten moest je voor jezelf dingen opschrijven en kleine tekeningetjes maken die voor jou bij deze kaarten hoorden. Ik vond eigenlijk al meteen dat de beide plaatjes bij elkaar pasten. In landen zoals Tunesië zie je heel vaak dat alle huizen en wegen in de stad prachtig zijn en vooral de wegen zijn er goed. Maar kom je net buiten de stad, dat hoeft nog geen 5 min. van de stad af te zijn, dan kan het wegdek al zodanig verandert zijn en de huizen ook, ineens lijkt alles dan te verarmen, terwijl je ook dat gedeelte nog steeds de 'stad' noemt.

Na het maken van deze tekeningetjes moesten we één tekening doorgeven aan iemand uit ons (die les gemaakte) groepje, diegene, zonder te weten welke kaarten ik had, moest vanuit mijn tekening en zijn of haar gedachten en gevoel daarbij een andere tekening maken en als die klaar was ging die tekening ook weer verder.

De docent zei dat we hier leerde te reageren op werk en vooral om reeksen te maken. Hij zei dat het niet nodig was om ze verder te gebruiken maar ik heb dat wel degelijk gedaan. In de beelden die ik ontving werd mijn idee alleen maar versterkt. Uit die beelden haalde ik de vervuiling die in de stad zo erg is maar naarmate je verder van de stad afkomt wordt dit minder. Ook dit aspect van de overgang van stad naar platteland heb ik gebruikt in mijn schetsen.

Hierboven de 2 tekeningen die ik ontving en hieronder de tekeningen die ik maakte uit reactie op de gekregen tekeningen.

Dat verlopen van het landschap heb ik proberen weer te geven in mijn tekeningen. Ik heb hierbij heel veel verschillende manieren van werken bij gebruikt om er voor mezelf achter proberen te komen welke mij het meest beviel en welke naar mijn gevoel het beste bij mijn idee pastte. Ik heb naast het platte 2D werk nog drie filmpjes gemaakt. De eerste twee waren schetsjes waarin een gebouw werd afgebroken, de ene had ik gemaakt met mijn eigen tekeningen en die gefotografeerd en het andere filmpje had ik met photoshop gemaakt. Deze schetsen waren erg leerzaam, want hierdoor kwam ik er voor mezelf achter wat ik de mooiste en handigste manier van werken vond. Vooral het handige aspect van een filmpje was van belang, ik heb met die schetsen nogal moeilijk lopen doen bleek toen ze bijna klaar waren. Wat dat betreft heb ik dus veel geleerd van het omgaan met film programma's waardoor het me nu beter en sneller afgaat. Na verschillende schilderijtjes, collages, series en filmpjes gemaakt te hebben, ben ik tot het idee gekomen om de overgang van tijd en ruimte in een filmpje te laten zien door middel van één gebouw te laten transformeren van een zakengebouw naar een gezinswoning naar een kraakpand naar een zwervers-hut.Ik heb in deze periode bij serieel beeld veel geleerd en ik vind van mezelf ook dat ik goed gewerkt hebt, ik heb zonder dat de leraar het heeft moeten zeggen gewoon aan één stuk door geprobeerd, ik heb onderzocht en alles uitgetest. Uiteindelijk is mijn laatste filmpje misschien niet helemaal perfect en te simpel getekend, maar ik wilde persé dit filmpje maken omdat het verhaal hier achter echt goed weergeeft wat ik al vanaf het begin achter de kaarten zocht.

Helaas was het zo'n groot verhaal dat specifiekere en mooiere tekeningen gewoon geen optie waren voor de tijd die ik nog had. Dat vind ik zelf wel jammer maar toch ben ik wel tevreden met dit filmpje.

Verder heb ik geleerd om gewoon maar te blijven proberen, probeer andere materialen, bekijk het eens vanuit een andere hoek, bekijk het vooral niet te simpel. Ik heb geleerd om mijn grenzen te verleggen want als het aan mij had gelegen was ik bij het 2D werk gebleven omdat ik verder nog geen ervaring had met stop-motion filmpjes. Uiteindelijk heb ik er toch 3 gemaakt en heb ik het nu al aardig onder de knie.